Fred Stam is alweer de zevende 'spreker' in de rubriek de week met....... In tegenstelling tot de voorgaande dinosaurussen is Fred uiterst piep te noemen, niet kwa leeftijd, maar wel met betrekking tot zijn bemoeienissen bij Binnenland. De 49 jarige Fred is vorig seizoen als vader van Jasper in Barendrecht terecht gekomen. Beide zijn afkomstig van de vereniging Sparta uit Middelharnis. Zondag Op deze doorgaans basketbalvrije dag is uitslapen een van de weinige zekerheden. Zit dan ook pas om een uur of tien aan het ontbijt. Ik kruip achter de computer om een verslagje te schrijven van de wedstrijd van Heren 6 van gisteravond. Dat is er de laatste keren door allerlei andere verplichtingen wat bij ingeschoten. Tot mijn verrassing verschijnt het artikel deze dag niet op de website. Pas de volgende dag vindt Gerard het stukje in de spelonken van zijn mailbox.   Met een volgend kopje koffie pak ik de telefoon om nu eindelijk eens te informeren naar de stand van zaken bij Ron den Hoedt, die afgelopen

woensdag is geopereerd om van een chronische ontsteking aan zijn achillespees af te komen. In tegenstelling tot de verwachtingen mocht hij lopend het ziekenhuis verlaten. Maar van trainen zal tot medio januari geen sprake zijn, laat staan van het spelen van wedstrijden.  

Verhuizen  
Daarna is Jurriaan van der Sluis aan de beurt. Hij verdraaide gisteravond in onze uitwedstrijd zijn knie en moest met letterlijke ondersteuning naar huis worden gebracht. Hij is wat aangeslagen, want de nacht heeft geen verbetering gebracht. Hij probeert vandaag nog naar een arts te gaan, maar verwacht dat hij de komende weken is uitgeschakeld.

Nog is het niet klaar met het basketball. Al een paar weken ben ik bezig om een tweede trainingsavond voor mijn team te regelen. Die mogelijkheid is er in het schema van de Driesprong nu op maandagavond, maar dat leidt weer tot problemen in mijn taak als vader. Zoon Jasper traint op die maandagavond met Kadetten 1 tot 21:00 uur, terwijl ik daarna nog tot 22:30 zou moeten trainen. Dat wordt voor Jasper dan toch echt te laat. Samen met mijn vrouw Lenie nemen we allerlei mogelijkheden door, maar moeten constateren dat het eigenlijk niet mogelijk is. Verhuizen naar Barendrecht komt weer aan de orde en nu wat serieuzer. Het berekenen van de wekelijkse reiskosten komt uit op een heel hoog bedrag. Een huis zoeken in Barendrecht levert zo wellicht zelfs een bezuiniging op. Later op de avond bedenk ik dat er misschien wel een vrijwilliger te vinden is die Jasper met mijn auto terug wil rijden naar Den Bommel. Het is de enige oplossing die ik nog kan verzinnen.  

Maandag  
Direct na het avondeten weg om Jasper naar zijn training te brengen. Nadat ik gestopt ben als assistent van Michiel bij Heren 1, zijn deze avonden redelijk leeg. Omdat ik van Jasper niet mag meekijken bij zijn trainingen, zit ik meestal 2,5 uur in de kantine een beetje te kijken naar de trainingen op veld 1 en te praten met allerlei bezoekers van de kantine.

Dit keer heb ik gelukkig wat te doen. Op dit moment zijn op de Barendrechtse basisscholen clinics aan de gang. Alle deelnemers worden voor 16 en 20 december uitgenodigd om bij de wedstrijden van Dames 1 te zijn. Ik heb de brief en de vrijkaartjes gemaakt en moet die nog voor de groepen van morgen kopiëren.

Eric Trommelen biedt zich als eerste vrijwilliger aan om Jasper naar huis te rijden als Heren 6 op de maandagavonden gaat trainen. Maar niet voor elke keer, haast hij zich erbij te zeggen. Logisch.


Dinsdag  
Halverwege de middag belt Kevin af. Er is weer iemand in zijn directe omgeving overleden en hij gaat vanavond op condoleancebezoek. Even later laat Stefan weten dat hij niet onder zijn overwerk van vanavond uit kan. Omdat Remko waarschijnlijk ook niet meetraint en we zeker niet kunnen beschikken over Ron en Jurriaan blijven 

er maar vier spelers over. Ook Pieter Steen hangt aan de lijn. Hij heeft iets gehoord en wil weten of de training doorgaat. Hij klinkt vreemd; een nog niet uitgewerkte verdoving van de tandarts is de oorzaak. Hij lijkt opgelucht door de mededeling dat er geen training is.

Ik moet echter wel naar de hal. De brieven voor de clinic-groepen van morgen moet gekopieerd. Twee uurtjes later ben ik weer thuis. Een vroegertje.  


Woensdag
Tweede trainingsdag van Jasper. Dus direct na het eten naar de hal. Ik heb weer brieven te kopiëren. Het papier is echter op. Wim Steen rijdt op en neer naar zijn werk om een doos te halen. Ik bekijk een deel van de training van Junioren 2. Remi en Jeroen zouden wel wat meer willen trainen en zijn wellicht kandidaten om de trainingen van Heren 6 bij te wonen. Ik zie geen reden om ze niet te vragen; op dit moment accepteer ik elke speler die er voor wil gaan. Remi kan echter niet. Hij heeft op dinsdag andere verplichtingen. Jammer! Jeroen komt wel, al kan zijn moeder hem niet vanuit Zwijndrecht brengen. Hij komt op de brommer. Dat is de spirit!

Donderdag  
Bij Sparta Hygiëa in Middelharnis train ik het juniorenteam. Het zijn eigenlijk Kadetten, maar om twee andere spelers (een junior en een senior) bij de club te kunnen houden, spelen we in de juniorencompetitie. Er zijn dit keer maar vijf van de elf spelers op komen dagen. Op het programma staan ball-handling, 2-1, 3-2 en schiet- en dribbleoefeningen. Er zit weinig vooruitgang in. Ze staan regelmatig ja te knikken als ik bij, bijvoorbeeld, de schotoefeningen uitleg dat de geleerde techniek hen in de toekomst meer profijt oplevert. "Maar nu gaan ze er zonder techniek toch ook in, Fred?", is de repliek. Dat het schotpercentage rond de 25% zweeft doet ze helemaal niks. Het voorbeeld van mijn onderhands schot dat ik met dichte ogen op de ring gooi, doet ze helemaal niks.

's Avonds bel ik nog een paar spelers om de vertrektijd van morgen door te geven. Die was door het uitvallen van de training niet bij iedereen bekend. De rest van de avond een film geregisseerd door Clint Eastwood. Leuk!  

Vrijdag  

Uitwedstrijd   Zoals gebruikelijk eten we vroeg. Jasper moet om zes uur aan de talententraining beginnen. Voor mij staat op diezelfde tijd het vertrek naar de uitwedstrijd van Heren 6 in Leerdam op het programma. Bij de sporthal blijkt iedereen zich redelijk op tijd van zijn werk vrij te hebben kunnen maken. De geplande vertrektijd wordt met slechts een kwartiertje overschreden. Even schrikken als we de A15 naderen; alles staat stil; de snelweg lijkt één file. Na een paar honderd meter voetstaps rijden blijkt echter onze route vrij en we bereiken op tijd sporthal Berenschot, waar Michel en Leo ons al staan op te wachten. In de kleedkamer komt een bestuurslid van Leerdam ons vragen waarom we zo vroeg zijn; de wedstrijd is immers pas om half negen… Na wat gebel met Gerard Ritstier blijkt de bond de wedstrijd naar half negen te hebben verplaatst; een mailtje naar Gerard kon er niet meer af. Het is de derde keer dat een uitwedstrijd van Heren 6 later begint dan gepland en alle spelers balen. Na een kleine stemming besluiten we toch te spelen en via diverse mobieltjes wordt het thuisfront op de hoogte gebracht van de wijziging. Ik heb nu tijd om met Kevin te praten over zijn mogelijke verhuizing. Dat zal gepaard moeten gaan met enig overleg, zo constateren we.

Winnen  
We zullen vandaag anders spelen. In mijn verwachting krijgen Kevin en Pieter Steen bij een 2-3 opstelling meer ruimte om in te snijden. Door de forwards en de post laag te houden, krijgt ook Stefan de ruimte voor zijn drives. Niet alles lukt, maar we spelen zeer geconcentreerd en heersen onder de borden. Ik was de Leerdamschutter uit onze eerste wedstrijd helemaal vergeten. Stefan echter niet. Hij zorgt er voor dat de man niet aan de bal kan komen. In de hele eerste helft maken we maar twee persoonlijke fouten en er wordt niet gepraat met scheidsrechters. Bij de rust staan we 10 punten voor.

Na rust lopen we nog uit naar 13 punten, maar dan slaan de zenuwen toe. Onmogelijke passes, te snelle aanvallen, beslissingen van de scheidsrechters betwisten, rooie koppen en alleen nog maar aandacht voor alles wat mis gaat.  
Gelukkig heb ik vandaag de beschikking over een bank met drie spelers, zodat er wat gewisseld kan worden. De laatste periode beginnen we met vier punten voorsprong. Leerdam heeft moed gevat en gaat er vol tegenaan. Met nog vier minuten te gaan, staan we drie punten voor. Een minuut later echter drie punten achter.

In mijn time-out hamer ik op rust en overleg.  De Leerdammers maken veel fouten; daar moeten we van profiteren. Michel komt naast Pieter Sijrier ten koste van onze tweede guard. Leerdam scoort de resterende tijd niet meer en krijgen drie persoonlijke fouten tegen. Met nog 3 seconden op de klok en een 69-70 voorsprong mag Pieter Sijrier twee vrije worpen nemen. Hij mist de eerste, maar scoort de tweede. De Leerdam-coach neemt zijn laatste time-out en wij bespreken wat te doen. Dit mag niet meer fout gaan. Een lange bal vliegt in de handen van één van onze lange mannen en de wedstrijd is over.

De ontlading is als bij een klein kampioenschap. En terecht. Een duidelijke stijgende lijn, veel goede wil en hard werken op de weinige trainingen moest wel leiden tot een beloning. Nog voor de douche worden de mobieltjes weer getrokken om De Driesprong op de hoogte te brengen van het succes. Zouden ze daar begrijpen hoe we ons hier voelen? 

Bij terugkomst in De Driesprong worden we door een aantal mensen met groot enthousiasme ontvangen en gefeliciteerd. Het geeft me een warm gevoel. Een rondje voor de spelers en dan met Jasper naar huis. Jammer, want ik had nog best even willen praten met de op bezoek zijnde Wildcats-coach Frans van de Geer bij wie ik afgelopen zomer m'n Trainer A-diploma heb gehaald. Volgende week dan maar…

Zaterdag  
Ik bel met een speler van mijn juniorenteam bij Sparta Hygiëa. Die moesten gisteravond zonder mij spelen tegen BC Verkerk. De vorige wedstrijd leverde ons de eerste punten op, maar nu ging het helemaal mis: 87-46. Er stonden bij het vertrek maar vier spelers klaar. Nummer vijf kon nog worden opgetrommeld, maar daarmee was het op. Jammer.

Ik ga wat vroeger naar Barendrecht om de Junioren te kunnen zien spelen. Bij binnenkomst zie ik Jeroen van Brugge met een blote voet door de kantine huppelen. Hij is door z'n enkel gegaan. Voorlopig kan 'ie dus niet meetrainen met Heren 6. Tegen New Stars heb ik voor het eerst twee junioren op de bank. Coen Cabaret en Rick Trommelen komen direct na hun juniorenwedstrijd overgestoken. Leo van den Adel is wederom present en speelt zijn derde wedstrijd in twee dagen. Chapeau!

Het succes van gisteren wordt niet herhaald. We starten voortvarend, maar geven de voorsprong nog in de eerste periode weg door een aantal driepunters toe te staan. Opvallend is dat we vooral de ballen onder het bord er niet in krijgen. Slordigheid, gebrek aan concentratie of doodgewoon pech?

Voor het eerst van het seizoen maak ik me boos op een scheidsrechter als hij wederom een fout tegen een van de Binnenlandspelers niet opmerkt. Hij heeft al twee keer een beslissing herroepen en heeft duidelijk zijn dag niet. Na een 19-30 ruststand verliezen we met 48-56. Er zat absoluut meer in, maar tactische grappen hebben weinig nut als je er niet eerst uitvoerig op hebt getraind. Ons grootste probleem op dit moment.

Na de wedstrijd twee broodjes kroket en de 30 seconden (nu zeg ik het weer!) bedienen bij Heren 1. Een rommelige wedstrijd. Zeker voor de 30(24)-seconden operator. Balbezit van soms wel enkele seconden. Ik druk me wild. Leukste moment van de wedstrijd is als na een mislukt schot van de bezoekers, dat de ring niet raakt, er vijf seconden geen balbezit is, omdat iedereen naar de bal loopt te graaien. Op dat moment gaat de 24-seconden zoemer en weten de scheidsrechters even geen raad. Ik was mijn handen in onschuld.

Naar archief >>>>>